Het kan zijn dat jullie straks een nogal lange tijd niets van me horen. Mensen die willen weten hoe ik te bereiken ben of waar ik ben kunnen me mailen. Kan ik zelf nog beslissen of ik vind dat je me mag bereiken. Ik ben zo blij. Nog maar een week of twee en dan kan ik in mijn eigen huisje intrekken. Vandaag was ik kijken. Omdat ik nummer vijf op de lijst was dacht ik niet dat ik veel kans zou maken. Maar de nummers een tot en met vier kwamen niet opdagen. Nummer zes was er wel, maar ja, ik was nummer vijf. Volgende week kan ik als het goed is beginnen met schilderen. En dan verhuizen. Moet ik eigenlijk wel eerst even zorgen dat ik een kookstelletje aanschaf. Dat zit er niet in. En een koelkast ook niet, maar wel een riante douche. Met wasbak en wc. En ruimte voor een wasmachine, maar ik denk dat ik daar nog even mee wacht. Dat kan voorlopig ook nog wel bij mijn ouders. Enorme ramen. Echt mooi. Geen mooi uitzicht, maar wel veel licht. Ik moet nog heel veel regelen. Inboedelverzekering, zorgverzekering, tv, telefoon, internet en huursubsidie uiteraard. Heel belangrijk. En wat zal ik de beestjes missen. Laat het me weten als ik je mag lastig vallen op momenten dat ik me niet zo prettig voel. Alleen of eenzaam of iets dergelijks. En de mensen die me kunnen bereiken; kom gerust een keertje langs! Heel graag zelfs.

Te veel gedoe. Waarom laten ze me zo schrikken? Terwijl een simpele knuffel alles is wat ik nodig denk te hebben. Gewoon een simpel gebaar van iemand die om me geeft. Zodat ik weet dat ik niet alleen ben. Het zal echter niet genoeg zijn. Ben ik bang. Straks weer even naar de huisarts. Heeft het zin? Ik hoop het. Ik heb het allemaal wel weer lekker uitgezocht.

I never got to tell you
What I wanted to
And I cry about it now
I never got to tell you
What you meant to me
And I cry about it now

Ik kan niet meer helder denken. Ik kan niet meer helder zien. Rechte lijnen zijn niet langer recht. Alles vertroebelt. Ik begrijp mezelf nu helemaal niet meer. Ik reageer niet meer zoals ik altijd deed. En ik snap niet waarom. Ik heb niet meer door wat anderen van mij willen. En ik weet niet waarom me dat kan schelen. Waarom zou ik doen wat anderen willen?

Ik zou lachen, ik zou schelden!
Ik zou zeggen dat je een klootzak bent!
Ik zou janken, ik zou vloeken!
Ik zou zeggen dat ik je niet meer ken!
Ik zou lachen, ik zou schelden – van verdriet!

Zoals sommigen inmiddels al weten; ik heb sinds gisteren een tepelpiercing. Op dit moment jeukt het een beetje, maar ik mag er niet aanzitten. Straks pas. Als ik onder de douche sta. Dus je kan wel raden dat dit het einde alweer is van dit logje. Ik duik nu zo snel mogelijk onder de douche.

Ik haat mensen die mooie momenten verpesten. Ik haat mensen die mijn mooie momenten verpesten. Ik haat mensen die keer op keer mijn mooie momenten verpesten. Als je mijn mooie moment niet deelt, zeg dan niets. Mag ik dan geen euforie ervaren? Gun je mij dat niet? Of heb je gewoon niet door dat je mij mijn mooie momenten afneemt? Het is ook altijd weer hetzelfde liedje. En bedankt. Ja. Ik geef jou de schuld. En weet je, ik voel me er alleen maar slechter door. Ik kan namelijk niet geloven dat je het per expres doet. Helaas.

Vandaag begon wel weer lekker. Ik zou naar tekenles gaan. Half uurtje fietsen. Alleen besloot mijn ketting om er na tien minuten al weer af te rollen. Dus ik besluit niet te gaan. Geen zin om dat hele eind te lopen om vervolgens veel te laat aan te komen en maar een halve les te kunnen volgen. Ik loop naar de dichtstbijzijnde supermarkt, doe de boodschappen die ik moest doen en loop naar huis. Ik had ook nog plannen om me in te schrijven bij verschillende uitzendbureaus, maar daar is niets van gekomen. Te voet ben ik niet zo handig. Vooral als het dan buiten ook nog maar eens vier graden is. Mij te koud. Thuis heb ik wat gelezen en ben ik begonnen met de pannenkoeken. Als het tegenzit jank ik mezelf vanavond weer in slaap. Hoeveel kan er tegenzitten? Aan die ketting kon ik toch echt niets doen. En tegenslagen die zich alsmaar opstapelen werken natuurlijk niet positief. Zelfs al ben je van nature geen negatieveling. Vergeet ik haast nog te vertellen dat ik vanochtend naar de huisarts heb gebeld. Volgende week, vrijdagmiddag heb ik een afspraak. Dit word de tweede keer dat ik er mijn psychologische gesteldheid ga bespreken. Ik had ook naar het GGZ kunnen stappen, maar ik geloof niet dat ik zoveel vertrouwen heb in die mensen, maar ja, waar moet ik dan heen? Het GGZ is de reguliere weg. Als er geen andere weg is, dan hoeft het van mij niet. Dan probeer ik het zelf wel uit te zoeken. Ik wil trouwens gaan fitnessen. In Heerhugowaard. Zijn er mensen die mijn fitnessmaatje willen zijn? Nog vele feestjes in het vooruitzicht.

Oke, het is niet eerlijk om mensen te beschuldigen van dingen die ze niet konden weten, maar ik doe het waarschijnlijk toch wel. Ik heb behoefte aan aandacht. Alleen krijg ik die precies wanneer ik die niet wil. Of ik krijg geen aandacht wanneer ik het juist het hardste nodig heb. Ik wil er niet om vragen, maar ik zit me nu wel weer aan te stellen dat ik geen/ niet genoeg aandacht krijg. Waarom doe ik altijd zo moeilijk wanneer het makkelijk kan? Ik zou wel willen schreeuwen om aandacht, maar ik doe het niet. Of toch wel? Het zij op een andere manier. Waarom ziet niemand het? Het voelt alsof ik iedereen kwijtraak. Iedereen waarvan ik hou. Wat doe ik toch verkeerd? Waarom laat ik mezelf niet genieten van het leven. Een leven dat volgens anderen zo geweldig is. Waarom lijkt het alsof ik dit jaar alleen maar tegenslagen te verduren krijg? Vandaag is zo een dag dat de tranen over mijn wangen stromen. Vandaag huil ik mijzelf in slaap. Zo veel medelijden heb ik met mezelf. Is het niet zielig? Ik ben echt triest. Op iedere manier die je kunt bedenken.

Vandaag dus naar Amsterdam. Voor een masterclass poëzie en een korset. Beide geslaagd. Wil je dit korset zien; dan moet je zaterdag naar het Stamcafé te Heerhugowaard. En dan volgt hieronder het gedicht dat ik tijdens de masterclass geschreven heb.

Waarom heeft een vrouw een huid als een perzik en een man handen als schuurpapier?

Waarom heeft een man lippen als van steen, wanneer hij er een vrouw met lippen als kussen mee moet aanraken?

Waarom is een vrouw gemaakt van teer vlees terwijl ze spieren van staal moet kunnen weerstaan?

Zo bruusk als mannen soms zijn, is het geen wonder dat een vrouw meestal sterk genoeg is?

Vragen verlangen geen antwoord.

Vandaag dus naar Amsterdam. Voor een masterclass poëzie en een korset. Beide geslaagd. Wil je dit korset zien; dan moet je zaterdag naar het Stamcafé te Heerhugowaard. En dan volgt hieronder het gedicht dat ik tijdens de masterclass geschreven heb.

Waarom heeft een vrouw een huid als een perzik en een man handen als schuurpapier?

Waarom heeft een man lippen als van steen, wanneer hij er een vrouw met lippen als kussen mee moet aanraken?

Waarom is een vrouw gemaakt van teer vlees terwijl ze spieren van staal moet kunnen weerstaan?

Zo bruusk als mannen soms zijn, is het geen wonder dat een vrouw meestal sterk genoeg is?

Vragen verlangen geen antwoord.

Ik moet wel lelijk zijn. Arme Luna mist nu wat stukjes vel en bijna haar gehele vacht. Erg veel kat is er niet meer over. Als ze haar gewoon hadden geborsteld die drie weken dat ik op het huis van mijn oom en tante paste, dan hadden ze haar nu geen pijn hoeven te doen. Mijn moeder en mijn vader hebben Luna ontdaan van wat stukjes vel. Ik heb haar ook pijn gedaan, maar minder dan mijn ouders. Arme kat. En nog mag ik haar niet meenemen als ik het huis uitga. Terwijl ik de enige ben die het borstelen bijhoudt. Arme Luna. Deze tranen zijn voor jou, Luna. En waarom ben ik zo jaloers? Misschien is jaloers niet het juiste woord. Ik kan er momenteel alleen niet zo goed tegen als twee mensen samen gezellig aan het doen zijn. Meer dan gezellig eigenlijk. Verse wonden worden op die manier weer geopend. Zelfs nu ik er alleen maar over nadenk wellen de tranen alweer op. Ik snap het niet. Waarom doet het zo’n pijn? En hoelang gaat dit nog duren? Het liefste zou ik de herinneringen wissen. Het was fijn, maar dit doet zeer. Eindelijk had ik het gevoel van geborgenheid. Nu is dat weg. En ik wil het terug, niet voor even, maar voor altijd. Waarom?

Borstomvang; 85cm. Taille; 63cm. Heupomvang; 88cm. Scheelt niet veel met de zogenaamde ‘ideale’ maten nietwaar? Dat is namelijk 90-60-90. Gemiddeld zit ik er maar 3,33cm naast. Ja, erg boeiend. Ik heb zelfs al ideeën in mijn hoofd zitten om op de ideale maten te komen. Tijdelijk een korset om de 63 te veranderen in een 60. Push-ups om mijn borstomvang te vergroten en dan moet ik alleen nog iets verzinnen op mijn heupomvang. Niet dat ik ermee aan de gang ga, maar in mijn hoofd ben ik er wel mee bezig. Ik kan niet naar mezelf kijken alsof ik iemand anders ben. Misschien dat (sommigen) jullie mij wel mooi vinden, maar ik zie dat niet. En ik weet nog niet of ik mezelf accepteer op dit moment. Ik weet wel dat ik mezelf kan accepteren. En misschien dat ik dat ook ooit weer zal kunnen. Nu nog niet. Uiterlijk niet, maar karakter ook niet.

Hoe zie ik er volgens jullie uit? Welke karaktereigenschap vinden jullie het mooist? Welk onderdeel van mijn lichaam vinden jullie het mooist? Ik ben weer erg bezig met hoe anderen mij zien. Ik denk dat ik tot voor kort echt helemaal mezelf was. Dat is nu hard minder geworden. Ik ben nu weer erg bezig met mijn doen en laten en hoe ik eruit zie. Zouden jullie mij willen laten weten welke eigenschappen ik zou moeten behouden?